André Vranken is in 1961 geboren in Maastricht, rondde daar in 1985 de opleiding monumentale vormgeving en schilderen af aan de Stadsakademie. Woont en werkt sinds 1996 in Amsterdam. Na de opleiding werkt hij voor Maastrichtse theatergroepen. Als schilder toont hij zijn voorliefde voor het fenomeen ‘vrouw’ in heftig gekleurde felgeschilderde doeken. Vanaf 1987 is hij werkzaam bij bronsgieter Pie Sijen en komt daardoor in aanraking met werk van onder meer Arthur Spronken, Visch en Vandekop. In deze periode van ruim 10 jaar ontwikkelt zich bij hem een liefde voor het beeld. In 1997 gaat het roer bij hem om: de vrouw blijft, het schilderen wordt beeldhouwen.

‘..het schilderen van mijn doeken, het laag over laag groeien van verflagen tot het punt waar op het schilderij klaar is, is bij het maken van m’n beelden verspreid over verschillende technische stadia. Als je beelden in brons giet doorloop je processen waarin je steeds andere materialen gebruikt: het origineel in klei, gips, was, hout of steen, daarop een mal van gips of rubber, daaruit een afdruk in gietwas, die eenmaal terug uit de gieterij in brons is veranderd. Als je dit proces als een groeiproces naar je uiteindelijke beeld ziet is het niet vreemd dat ik in elk stadium ingrijp om het beeld te vervolmaken.’

Vranken maakt geen conceptuele kunst of abstracte vormen maar gewoon beelden van ‘vlees en bloed’, recht uit het hart gegrepen en (bijna) altijd vrouwen. Onvermoeibaar blijft hij kneden, plakken, lassen. Beelden zonder franjes en frutsels en met de giethuid die ze nou eenmaal hebben meegekregen tijdens hun ontstaan.
Een schoonheid die niet meer hoeft te worden bijgeschaafd.
(uit catalogus Nijmegen 2002)